“Ze opende haar benen als een boek” fluistert Apollinaire in mijn handen. Terwijl een voorzichtige lach over mijn gelaat trekt, leg ik de geslepen Guillaume opzij, en neem “Pierre Louÿs Manuel de civilité pour les petites filles” (Wellevendheidsonderrichtingen voor kleine meisjes, 1926) ter hand. Zeg niet: fatsoenlijke romans vervelen me in hoge mate. Zeg: Ik zou iets interessants willen lezen?

“…Dat werd het dan, dacht ik: de kroniek van een uitgesteld bezoek. En ook: er vallen veel vogels deze zomer, eerst de vink en dan de zwarte specht.”

vol appels, van die gele en vol vlekken en vol
builen. Slechts één rode, glanzende

volmaakte die zich tijdens het bewegen door je lijf
verplaatst. En dan te kunnen raden waar, in welke van je

ledematen hij precies verborgen zit om telkens als ik
het juist gok hem eruit te halen, er

een hap uit te nemen, nietig weliswaar maar maal oneindig
maakt onloochenbaar geschonden.

Aan fraaie tafels zaten ze met
gouden linialen en kliefen wouden,
spleten zeeën, trokken strepen door
gebakken muren, door paden van en naar.

Door wat geoogst kon worden na alweer
dat groeien, door middagmalen die
nog moesten duren, zwak weefsel
ergens. Nergens niemandsland.

Moesten het merenmodder maken tot
kwa kwaliteit, qua baten, qua de zaak
hun kwaakspraak uitslaan in een witten
licht en zweten: Daar. Daar Is Ons Hier.

Hier Moet Ons Daar Zijn Want Dat Moet.
En broze vogels uit de bomen lachen
en Dit is beter denken met het denken
en in de avond zien wat kan gewacht.

Marina Yee heeft een bewogen carrière gekend. Zo had ze een eigen collectie”Marie” maar heeft ze ook gewerkt voor andere labels zoals Lena Lena en Dirk Bikkembergs en kostuums ontworpen voor theatergezelschappen. Toen ze de mode en de schijnwerpers beu was, heeft ze een tijdje een tearoom annex creatieve workshop in Brussel gerund. Sinds een aantal jaren heeft ze haar eigen boetiek-workshop aan de Brusselse Varkensmarkt. Opmerkelijk aan haar creaties is dat ze meestal gemaakt zijn op basis van tweedehandse kledij die ze wereldwijd op rommelmarkten vindt.

Voor televisie presenteerde hij een aantal seizoenen de zomertalkshow ‘Aan Tafel’ (één), het satirische panelprogramma ‘De mannen van de macht’ (Canvas), en acht seizoenen ‘Cult Night’ (Kanaaltwee).
Daarnaast organiseerde hij al verschillende keren “De Nacht van de Wansmaak”, een filmfestival met trash- en cultfilms.

Jaarlijks lanceert hij twee uitgebreide “fashion” collecties (winter- en zomercollectie) en twee “silver” collecties. Zijn creaties zijn alom gekend en geprezen en zijn ontwerpen worden omschreven als origineel, creatief en gedurfd. Mode- en lifestylebladen wachten jaarlijks met ongeduld zijn nieuwe collecties af en zijn steeds groter wordende fanclub telt tal van BV’s.
Copyright foto: Marc Lagrange

Toch laat de microbe hem niet los en start hij een paar jaar later opnieuw met ontwerpen.
In 2001 toonde hij zijn mannen- en vrouwencollecties, zij het niet volgens het geijkte systeem. Seizoenen bestaan voor hem niet, hij presenteert een stuk wanneer het klaar is. Ook in grote producties gelooft hij niet, eerder in unieke, veelal handgemaakte stukken, volgens het adagio ‘op is op’.

In Marina Yee vindt hij een geestesgenoot, want sinds 2002 hebben ze samen het Atelyee Verdonck. Het tweetal is sinds jaren ook aangesteld als duohoofddocent aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, afdeling mode en textiel.

Haar illustraties verschenen reeds in Weekend Knack, De Standaard Magazine, het educatieve tijdschrift Blikopener én het expatmagazine The Bulletin. Haar werk werd reeds tentoongesteld in onder andere Los Angeles, San Francisco, Washington D.C. en Sjanghai . In Parijs heeft ze zelfs een vertegenwoordiger die haar werk promoot in de kunstgalerij L.J. Beaubourg.

Ze bracht reeds 2 boeken uit bij uitgevrij Bries. In 2006 lanceerde ze “Love/Pain” en 3 jaar later volgde “Found + Lost”.

Ze zet ook al jaren haar schouders onder “Art Trek” een project dat een podium biedt aan een internationaal gezelschap illustratoren.

Haar gedichten verschenen reeds in o.a. Het Liegend Konijn, Lava, Deus ex Machina en de bloemlezing Op het oog, 21 dichters voor de 21ste eeuw. Daarnaast verschenen ook columns en kortverhalen van haar hand in (literaire) tijdschriften als Deus ex machina, De Brakke Hond en in de bloemlezing Mooie Jonge Honden.

Eind 2008 verscheen zijn debuutbundel “Tumult” als zeventiende deeltje in de Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij. De recensies stapelen zich op: “een moment van klaarheid” volgens Humo, “een belofte” volgens De Morgen of zoals Cutting Edge het stelde: “Tumult is zelden een aangenaam geluid, maar Inghels heeft het klaargespeeld.”

Hij is coördinator van de Eenzame Uitvaart in Antwerpen en werd in 2009 door het weekblad Knack uitgeroepen tot “(literaire) toekomst van Antwerpen”. Inghels werkt momenteel aan zijn debuutroman die bij Meulenhoff/Manteau zal verschijnen.

In 1988 kaapte hij de prijs weg voor de beste jonge Belgische schilder (“Prix de la Jeune Peinture Belge”) en in 1997 won hij de prijs voor hedendaagse schilderkunst.

Naast zijn eigen boek “Kris Fierens” dat in 2001 bij Pandora Uitgverij verscheen met zijn verzameld werk, zijn zijn creaties ook veelvuldig terug te vinden in tal van publicaties over ( de Belgische) schilderkunst. Ook het buitenland maakte reeds kennis met Kris Fierens. Zo was zijn werk te bewonderen op exposities in Madrid, Londen, Parijs, Rotterdam en zelfs China.

Er zijn ondertussen meer dan 100 albums verschenen en het succes van de serie kent nog steeds geen grenzen. Elke nieuwe titel verschijnt in een oplage van 100.000 exemplaren. Enkele albums uit de serie werden zelfs vertaald naar het Frans (“Fanny et Cie”) en het Engels (“Jo & Co”). Het verhaal “Het Witte Bloed” werd bovendien bewerkt tot een videofilm. In 1983 ontving Merho de Bronzen Adhemar, de hoogste striponderscheiding in Vlaanderen.

Zijn bekende boek “Dalí en ik”, over zijn belevenissen als buurman van Salavador Dali tijdens zijn verblijf in Spanje, wordt binnenkort verfilmd. Dali zou vertolkt worden door niemand minder dan steracteur Al Pacino. In het Engels schreef Stan Lauryssens “The Man Who Invented the Third Reich” waarmee hij de man uit de vergetelheid haalde die in 1923 het boek “Das dritte Reich” schreef maar door Hitler vakkundig werd geliquideerd. Dit boek verscheen in Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Frankrijk, Italië, Polen en Japan.
In 2002 verscheen met “Zwarte sneeuw” de eerste thriller van Lauryssens. Het boek werd meteen bekroond met de Hercule Poirotprijs voor de spannendste roman van het jaar. Zwarte sneeuw is tevens de eerste aflevering van een reeks moordromans met in de hoofdrollen de commissaris en enkele speurders van de Antwerpse moordbrigade, een seriemoordenaar.

In maart 2002 toonde hij zijn eerste ‘prêt-à-porter’ herfst- en wintercollectie in Parijs. Datzelfde jaar opende hij zijn eigen bedrijf in Antwerpen: mitzlavv bvba.

Tim blijkt ook van andere markten thuis. Zo ontwierp hij al juwelen voor Swarovsky UK, een Barbie-outfit ter gelegenheid van het 45-jarig bestaan van Barbie en een handtas “le Seau Elsa” voor het Franse merk Lancel . Ook zijn tentoonstelling “Stills” op de biënnale van Venetië 2003 en de eerdere exhibitie “Geometric” in het Momu te Antwerpen konden op veel bijval rekenen. In 2002 publiceerde hij bovendien zijn eerste boek: “Le petit livre blanc”.

Ze heeft zowel kinderboeken, dichtbundels als romans op haar CV staan. Met haar literair werk valt ze ook regelmatig in de prijzen. Zo mocht ze reeds tal van Gouden Uilen, Woutertje Pieterse Prijzen, Gouden en Zilveren Penselen en Griffels in ontvangst nemen. Bovendien is ze (ondanks haar Nederlandse afkomst) voor 2008 en 2009 benoemd tot stadsdichter van Antwerpen.